door admin | jul 8, 2025 | Frustratie
Waarom je niet krijgt wat je zo graag wilt (als je ervoor blijft vechten)
Soms heb je het gevoel dat je alles al hebt gedaan.
Loslaten, oefeningen, cursussen, podcasts, datingapps, wandelen, mediteren, affirmaties…
Je weet het allemaal wel. En toch: het verandert niks. Of in elk geval niet genoeg.
Dan komt die gedachte op:
“Ik ben er toch aan toe? Waarom is diegene, die liefde er dan nog steeds niet?”
En dat gevoel van tekort groeit.
Je voelt je machteloos. Gefrustreerd.
Je zoekt verder. Probeert nog iets.
Maar ondertussen, heel stiekem, word je moe van jezelf.
Wat je dan meestal niet doorhebt
is dat je alleen maar aan het vechten bent tegen een situatie die er gewoon nu eenmaal is.
Niet omdat je dat bewust doet — maar omdat je het zó graag anders wil.
Zonder het door te hebben ben je aan het vechten tegen:
- het feit dat je alleen bent;
- het feit dat anderen wél iemand hebben;
- het idee dat het nooit zal veranderen.
En dat gevecht…
houdt die liefde juist op afstand
Wat gebeurt er dan?
Je gaat dingen doen die niet bij je passen.
Op plekken komen waar je liever niet bent.
Praten op een manier die niet van jou is.
Je stapt in een datingapp terwijl je voelt: ik wil dit eigenlijk niet.
En diep vanbinnen… wijs je jezelf af.
Je keurt jezelf af. Voor hoe je eruitziet, voor hoe je denkt, voor hoe lang het duurt.
En dat straal je uit.
Niet bewust. Maar het gebeurt.
De echte doorbraak zit ergens anders
Niet in nóg een strategie.
Niet in nóg meer moeite.
Maar in het stoppen met het gevecht.
Tijdens een sessie kwam dat ineens naar boven:
“Wat als ik al die controle loslaat?”
“Wat als ik mezelf niet meer afwijs?”
“Wat als ik gewoon goed ben zoals ik ben?”
En ja — dan komt het inzicht. En tranen.
Maar ook ruimte.
Adem.
Lichtheid.
Dáár ontstaat het echte magnetisme
Want weet je wat er gebeurt als jij het verzet loslaat?
Als jij stopt met trekken, duwen, zoeken?
Dan ontstaat er rust.
Dan word je weer jezelf.
En dan…
komt er ruimte voor de ander om bij jou te komen.
Omdat jij niet meer vanuit tekort leeft, maar vanuit vertrouwen.
Omdat jij jezelf al gekozen hebt.
En dát voelt iemand.
Niet in je profielfoto. Maar in je energie.
Dat is wat we doen in een sessie.
Niet praten over het verhaal.
Maar gaan naar de kern.
Door simpelweg alleen maar naar het hier en het nu te gaan.
Zodat jij jezelf voelt.
En er ruimte komt. Voor liefde. Voor zachtheid. Voor jou.
Wil je dat ook? Je bent welkom.
door admin | feb 9, 2025 | Frustratie, Nieuw begin
Mijn favoriete koppel in ‘Winter vol Liefde’ was Antine en Mike. Waarom? Omdat Antine, zonder eromheen te draaien, benoemde waar het werkelijk schuurt: Mike kon niet volledig zichzelf zijn, omdat zijn moeder enorme invloed had op elke stap die hij zette. Zelfs als ze er niet fysiek bij was, leek ze nog alles te bepalen. Met als kers op de taart het uitgebreid laten zien van het wiegje dat ze net op de kop had getikt, de babymutsjes die er al in lagen en de ‘verrassing’ na hun eerste nacht samen—ballonnen, een cadeau en de sleutel van haar huis.
Uiteindelijk liep het op niets uit tussen Antine en Mike. Antine legde uit dat het onmogelijk was om een relatie op te bouwen als die moeder zich zo bleef bemoeien met het stel of haar zoon.
Wat nou als….
Antine de emotionele lading die ze voelde bij de bemoeienis van Mike’s moeder had kunnen loslaten? Dan hadden ze samen nog kunnen onderzoeken of er wél een toekomst was. Zonder de druk en verwachting en bemoeienis van buitenaf. Puur op basis van wat zíj, als koppel, belangrijk vinden.
“Maar die moeder verandert niet,” zul je denken. Dat klopt. En dat lijkt me zeker lastig bij de moeder van Mike. En toch is het niet de moeder die hoeft te veranderen—het gaat erom hoe Antine (of wie dan ook) omgaat met de gevoelens en overtuigingen rond die bemoeienis. De mate van weerstand of hechting aan dat gedrag is waar je wél invloed op hebt. En dan zul je zien dat de moeder jou heel ander gedrag laat zien.
Stel dat Antine inziet: “Die extreme invloed staat me in de weg om te ontdekken of Mike en ik samen verder kunnen.” Dan kan ze ervoor kiezen om dat los te laten. In plaats van boosheid, frustratie of angst over wat zijn moeder zou doen of zeggen, ontstaat er dan ruimte om Mike echt te zien zoals hij is, zonder die verstikkende laag erbovenop.
De overtuiging dat Mike zich altijd zo laat beïnvloeden en dat dat ook nog wel een poos gaat duren, gaat er dan vanaf. Wat ervoor zorgt dat Antine veel meer van Mike ziet, zoals hij werkelijk is zonder de bemoeienis van zijn moeder.
Laat los en er ontstaat ruimte
Juist die ruimte had er wellicht toe geleid dat Antine en Mike samen toch nog konden onderzoeken of hun relatie kans van slagen had. Vanuit je zelf, zuiver ontdek je immers pas écht of je verder wilt. Misschien was het resultaat hetzelfde geweest—of niet. Maar dan in ieder geval vanuit een vrije keuze, in plaats van een keuze die onbewust nog steeds werd ingekleurd door de mening van zijn moeder.
Dus. Je hoeft niet de situatie zelf te veranderen, maar je eigen reactie erop. En dat kun je echt puur, non fake, doen als je je oude gedachten en gevoelens hebt losgelaten. En dát kan het verschil maken tussen een gemiste kans en een doorbraak.
door admin | dec 29, 2020 | Frustratie
Hoe ergernissen je kunnen vastzetten – en vooral: hoe je ze loslaat 🙂
Je ergert je kapot omdat je buurman zijn radio aan heeft. Veel te hard natuurlijk. En al hopend dat hij het net zo irritant vindt als jij, maak je jouw huisgenoot hierop attent.
“Oh, als jij het niet gezegd had, zou het me niet opvallen.”
“Ja maar je hóórt het toch?”
“Ja, nu wel ja. En bedankt!”
Bah! Je ergernis groeit alleen maar, vooral omdat je omgeving niet dezelfde reactie heeft als jij. Terwijl jij gefocust bent op die herrie, lijken anderen het niet eens op te vallen. Het lijkt oneerlijk en kan zelfs een gevoel van machteloosheid opwekken.
Ja joh, lekker gelijk zoeken: dan blijft het zo!
Er is een psychologisch fenomeen waarbij we, zodra we ons ergens aan ergeren, er onbewust alles aan doen om die ergernis te versterken. Door erover te praten, erover te denken en te malen. Ons ego zoekt namelijk continu bewijzen en versterking voor zijn overtuiging: ‘dit geluid is echt te hard en heel vervelend’.
We zoeken dus bevestiging van ons gelijk, omdat het ons een gevoel van controle geeft. Als anderen onze dan ook nog es de frustratie delen, voelen we ons helemaal gerechtvaardigd om ons lekker gefrustreerd te voelen.
Raar toch? Hoe simpel zou het zijn, om je frustratie los te laten? In plaats van het je best doen om ‘m vast te houden?
Let it go. Maar dan écht.
De Sedona Methode helpt je om de emotionele lading achter je ergernissen los te laten. In plaats van te focussen op de bron van je frustratie (in dit geval het harde geluid), richt je je op hoe het voelt om deze emotie te ervaren. Stel jezelf vragen als:
- Kan ik dit gevoel verwelkomen?
- Kan ik het loslaten?
- Wil ik het loslaten?
Omdat je die emotionele lading eraf haalt, sta je direct anders in het probleem. En dan ervaar je hele andere dingen: de radio van de buurman blijft misschien hard staan, maar het doet je echt niets, misschien hoor je het niet eens meer. Of je komt de buurman tegen en begint, vanuit jezelf en dús zonder kramp, een gesprekje met hem. En dat leidt er toe dat hij hier zich niet bewust van was en het niet meer doet. Of de buurman gaat verhuizen. Of whatever.
