door admin | feb 15, 2021 | Algemeen
We zeggen altijd: ‘Ik laat het los.’ Maar ondertussen knijpen we erin alsof het een stuk goud is. Tijd om dat eens anders aan te pakken.
Ken je dat gevoel? Je hebt een keukenla die je amper dicht krijgt, vol spullen die je eigenlijk nooit gebruikt. Ergens onderin ligt die gebroken tang – eentje waar je al jaren niets mee doet, maar die je ook niet weg durft te gooien. Het zou toch ooit nog eens van pas kunnen komen? Of dat verfrommelde oude telefoonhoesje waar je ooit gehecht aan was. En wat gebeurt er ondertussen? De la raakt steeds voller, het wordt steeds moeilijker om te vinden wat je écht nodig hebt, en de chaos neemt toe.
Dit klinkt misschien als een huis-tuin-en-keukenprobleem, maar zo werkt het vaak ook in ons hoofd en hart. We houden vast aan oude overtuigingen, aan relaties die niet meer werken, aan gewoonten die ons niet dienen. We blijven ze bewaren in de rommella van ons leven, omdat we bang zijn dat we ze ooit nog nodig zouden kunnen hebben. Maar in werkelijkheid maken ze ons dagelijks leven alleen maar rommeliger en zwaarder.
Waarom houden we zo graag vast?
Waarom vinden we het dan zo moeilijk om los te laten? Het antwoord zit vaak in de belofte die die dingen ooit voor ons hebben gehad. De gebroken tang was ooit nuttig. Misschien kon je er een klus mee klaren die je trots maakte. En die oude gewoonten of overtuigingen? Misschien gaven ze je op een bepaald moment het gevoel van veiligheid, controle of identiteit.
Maar hier zit ook de valkuil: we verwarren wat ooit nuttig was, met wat nu nuttig is. En dat zorgt ervoor dat we blijven vasthouden. Ons brein houdt van voorspelbaarheid, van veiligheid – zelfs als die veiligheid niet echt meer goed voor ons is. Dus in plaats van los te laten, blijven we knijpen. Want wat als we het ooit nog nodig hebben?
Wat betekent loslaten echt?
Loslaten gaat niet om iets weggooien uit angst dat je het nooit meer terugkrijgt. Het gaat erom de ruimte te creëren die je nodig hebt om verder te kunnen gaan. Het is zoals die keukenla: als je de gebroken tang en het oude hoesje eindelijk wegdoet, komt er ruimte vrij. Ruimte om iets nieuws toe te voegen, iets dat je nu écht kunt gebruiken, of gewoon om meer overzicht te krijgen zodat je zonder moeite vindt wat je zoekt.
Zo werkt het ook met onze emoties, gedachten en gewoonten. Loslaten betekent dat je niet meer krampachtig vast hoeft te houden aan wat niet langer werkt. Je laat ruimte ontstaan. Ruimte om nieuwe gewoonten te ontwikkelen, ruimte voor nieuwe inzichten, en ruimte voor rust.
Hoe zou jouw leven eruitzien met minder ballast?
Stel je voor hoe het zou voelen als je de overtuiging dat je ‘niet goed genoeg’ bent, eindelijk zou loslaten. Wat zou er veranderen als je die energieverslindende gewoonte of relatie niet langer met je mee hoefde te slepen? Het zou voelen alsof je weer lucht krijgt, alsof je letterlijk ruimte maakt voor nieuwe mogelijkheden. Je rommella is ineens opgeruimd – je vindt moeiteloos wat je zoekt, en er is plek voor wat er echt toe doet.
Tijd om het anders aan te pakken
We kunnen blijven zeggen dat we dingen loslaten, terwijl we er eigenlijk nog krampachtig aan vasthouden. Maar wat als je vandaag eens echt de eerste stap zet? Kijk eens naar de dingen in je leven – zowel fysiek als mentaal – die je blijven vasthouden maar je niets meer brengen. Wat zou er gebeuren als je ze zou loslaten?
Begin klein. Misschien is het die keukenla. Misschien is het die ene overtuiging die je steeds tegenhoudt. Laat vandaag een beetje los, en ontdek wat voor ruimte er vrij komt. Want hoe minder ballast je meedraagt, hoe meer vrijheid je ervaart.
Wil je leren hoe je dit op grotere schaal kunt doen?
Breakthrough Blueprint helpt je in 4 weken om de rommel in je hoofd op te ruimen en ruimte te maken voor vrijheid, rust en groei. Geen eindeloze sessies of diep gegraaf in het verleden – alleen praktische, directe stappen om te doorbreken en eindelijk los te laten wat niet werkt.
👉 Ben je klaar voor die doorbraak? Doe mee en ervaar wat echte vrijheid is!
door admin | dec 29, 2020 | Frustratie
Hoe ergernissen je kunnen vastzetten – en vooral: hoe je ze loslaat 🙂
Je ergert je kapot omdat je buurman zijn radio aan heeft. Veel te hard natuurlijk. En al hopend dat hij het net zo irritant vindt als jij, maak je jouw huisgenoot hierop attent.
“Oh, als jij het niet gezegd had, zou het me niet opvallen.”
“Ja maar je hóórt het toch?”
“Ja, nu wel ja. En bedankt!”
Bah! Je ergernis groeit alleen maar, vooral omdat je omgeving niet dezelfde reactie heeft als jij. Terwijl jij gefocust bent op die herrie, lijken anderen het niet eens op te vallen. Het lijkt oneerlijk en kan zelfs een gevoel van machteloosheid opwekken.
Ja joh, lekker gelijk zoeken: dan blijft het zo!
Er is een psychologisch fenomeen waarbij we, zodra we ons ergens aan ergeren, er onbewust alles aan doen om die ergernis te versterken. Door erover te praten, erover te denken en te malen. Ons ego zoekt namelijk continu bewijzen en versterking voor zijn overtuiging: ‘dit geluid is echt te hard en heel vervelend’.
We zoeken dus bevestiging van ons gelijk, omdat het ons een gevoel van controle geeft. Als anderen onze dan ook nog es de frustratie delen, voelen we ons helemaal gerechtvaardigd om ons lekker gefrustreerd te voelen.
Raar toch? Hoe simpel zou het zijn, om je frustratie los te laten? In plaats van het je best doen om ‘m vast te houden?
Let it go. Maar dan écht.
De Sedona Methode helpt je om de emotionele lading achter je ergernissen los te laten. In plaats van te focussen op de bron van je frustratie (in dit geval het harde geluid), richt je je op hoe het voelt om deze emotie te ervaren. Stel jezelf vragen als:
- Kan ik dit gevoel verwelkomen?
- Kan ik het loslaten?
- Wil ik het loslaten?
Omdat je die emotionele lading eraf haalt, sta je direct anders in het probleem. En dan ervaar je hele andere dingen: de radio van de buurman blijft misschien hard staan, maar het doet je echt niets, misschien hoor je het niet eens meer. Of je komt de buurman tegen en begint, vanuit jezelf en dús zonder kramp, een gesprekje met hem. En dat leidt er toe dat hij hier zich niet bewust van was en het niet meer doet. Of de buurman gaat verhuizen. Of whatever.
door admin | dec 18, 2020 | Kinderen
Er was zoveel mis in haar leven nu. Ze heeft het veel te druk, haar werk is niet leuk. En ja, ze wilde graag een sessie met mij .
Tussen neus en lippen vertelde ze dat haar jongste het niet naar zijn zin heeft op school. En dat was toch logisch:
- zijn klasgenoten vonden hem niet leuk.
- hij had niemand om mee te fietsen naar school
- sowieso fietst hij te langzaam.
- het was trouwens veel beter geweest als hij nog een jaar op de basisschool was blijven zitten.
- dat hij deze lange schooljaren nog maar door moest zien te komen.
Dit is wat de moeder over haar zoon vertelt. Niet alleen vertelt, maar hier ook van overtuigd is.
En kennelijk verwacht ze dat dit nog wel een poos gaat duren. Anders zou ze dit niet ongevraagd benoemen, zou dit geen issue zijn geweest.
Want als je zeker weet dat die situatie er binnenkort niet meer is, is er gewoon geen probleem.
Maar dat gold nu niet: het ís een probleem. Terecht: want ze ziet het toch? Het is toch zo? Het is toch vreselijk als je kind het niet naar zijn zin heeft op school?
Maar: hoe zou de moeder zijn, wat zou ze uitstralen, hoe zouden de gesprekken met haar zoon gaan als ze deze overtuigingen gedachten en gevoelens NIET had? En dat er dus alleen het feit overbleef: “Zoonlief heeft geen aansluiting op school”?
Als je je als moeder bevrijdt van deze probleemmakende gedachten, blijft er een andere moeder over: een moeder die vanuit zichzelf naar dit feit kijkt en handelt. En niet reageert vanuit stress, kramp en moedeloosheid.
Met haar toestemming vroeg ik of ik haar kon helpen om dit eerst los te laten? Vol argwaan onderging ze het loslaatproces. Daarna voelde ze zich opgelucht en voelde ze hoe anders de situatie nu was in haar beleving.
Een paar dagen later ging ik vroeg in de ochtend een rondje hardlopen. Ik groette zoals gewoonlijk mijn overbuurjongetje die klaar was om naar school te fietsen. Tot mijn vreugde zag ik de-zoon-van aanschuiven, vrolijk mopperend over de harde wind waar ze straks tegenop moesten fietsen.
